fırsat buldukça insanların arasına karışmak

kalabalıktan nefret ediyorum. hatta korkuyorum.

belki de bu yüzden walkmanimi taşırdım yanımda eskiden, şimdi telefonu taşıyorum, şarkı dinlemezsem bile, kalp atışını kaydettim, tekrar tekrar dinlerim onu. insanların gürültüsünü kafam kaldırmıyor artık. mütemadiyen şapka takarım, başparmağımda yüzük olur, ve en ufak güneşi fırsat bilip numaralı güneş gözlüğümü takarım. siyah-beyaz bir hayat ve insanlardan kendimi soyutlamak için. kalabalığı görünce sanki beni içlerine çekecekler diye hissediyorum.

ama olmuyor artık. yaşım gittikçe artıyor ben istemediğim halde, kendime söylediğim yalanlar ve güneşi sıvadığım balçıklar dökülüyor tek tek üzerime. cesaretimi topladım bugün, şişedeki mektuplarımı çıkardım. tek tek okudum. rafa kaldırdığım ayakkabı kutusunun içindeki eskilerime baktım. belki de hep orada kaldığım için hayattan zevk alamıyorum, hep benim şeridimde yol çalışması var gibi geliyor nedense.

şimdi çıkacağım dışarı, hava soğuk ama güneşli, tam benim gibi, gülümsemesi eksik olmayan çirkin bir surat.

Read More

sevilen şehrin son notası

 the killer- bones 

bineceği tren birinci perona gelecekti, az önce bet bir sesle duyurulmuştu bu. herkes birden hareketlenmiş, trene binmeden önce son sigaralar yakılmıştı. saat dokuza doğru geliyordu, her yolculuk öncesi başlayan karın ağrısı başlamıştı, lanet olsun diye geçirdi içinden. çantasından ağrı kesiciyi çıkardı, bir iki tane kalmıştı zaten. bir tanesini attı ağzına, zorlamadan yuttu. karın ağrıları genelde makam hırslarından kaynaklanıyordu insanlarda, kendisinin hiç böyle bir amacı olmamıştı, fazla hırslı bir insan değildi. zaten hırslı insanlar genelde doğuştan yeteneksiz insanlardı, plansız programsız insanlardı, vakitsiz insanlardı.



kaldığı otel çok kötüydü bu sefer. otel düşündüğünde oradan aldığı faturalar aklına geldi, cebinden çıkardı onları, buruşturup raylara attı, ona bakan yaşlı teyzeye aldırmadan bir sigara daha yaktı. saati durmuştu, gene mi diye sağlam bir küfür savurdu, ama bu sefer içinden, trenin başı gözükmeye başlamıştı. zaten hep ben başladığımda olur böyle şeyler dedi, çantasından walkmanini çıkardı, yeni nesil bir kaç çocuk ona hayretle bakarken beş altı kasetten birini seçti, kulaklığını ayarladı. yandan askılı çantasının derinliklerine bıraktı walkmanini. sabah güneşi gözlerini rahatsız ettiği için taktığı güneş gözüğünü çıkarıp, normalini taktı. vagonlar geçerken sanki zaman yavaşlar gibi oldu, ama zihni onu düzeltti, zaman yavaşlamaz, zaman sabittir, algın yavaşlar diye.

tren durduğunda tam kapının önündeydi, insanların iteklemesine aldırmadan önce inenlere yol verdi, elinde ağır bir bavul olan teşekkür etti ona, kafasıyla birşey değil dedi. daha sonra bindi trene, ayrılık vakti gelmişti bir şehirden daha, ama aldırmıyordu buna, gitmelere alışmıştı çünkü. kokusunu ve yazıalrını bırakmıştı bu şehre, şehrin kokusu da üzerine sinmişti zaten, alış-veriş tamamlanmıştı şehirle arasında, sadece sevilen şehrin son notasını, trenin kalkış düdüğü bekleniyordu artık. en öndeki vagondaydı yeri ve aksi gibi trene tam ortadaki vagondan binmişti, insanlar önce oturabilmek için yarışırken arkasındaki insanların sabırsızlığına aldırmadan sonsuz bir dinginlikle bekliyordu. en sonunda yerine vardığında montunu yavaşça çıkardı ve astı. kışın ortasında kısa kollu bir giyisiyle gezen tek insandı.

insanların ona baktıklarını biliyor ve aldırmıyordu, alışkındı buna, farkedilmesi sorun teşkil etmiyordu gençliğindeki gibi. pencereden dışarıyı seyretmeye başladı, hiçbir zaman ona el sallayan biri olmamıştı ya da arkasından gözyaşı döken. anlamsız geliyordu bunlar ona, ama saygılıydı yine de, annelerin sevgililerin gözyaşları kutsaldı çünkü. çok şehir gezmişti ve gözyaşları dinmiyordu hiç, ölümler azalmıyordu. ve hep trafik kötüyüdü ve çimlere hala basılıyordu, şehirler ağlıyordu ama kimse duymuyordu. kimsenin şehirlerin duyguları olacağı aklına gelmiyordu nedense. trenin kalkmasına az bir vakit kalktığı duyuruldu gene aynı bet sesle.

son bir kez şehrin gökyüzüne baktı, gözlerine yani. yağmur başlamak üzereydi, demek ki şehirler bile sevdiği insanları gözyaşıyla uğurluyorladı. elini cama değdi, ağlama demek istedi ama şehrin lisanını bilmiyordu, o da içinden geçirdi hoşçakalını, sevgililer anlardı cananın kalbinden geçenleri, en azından öyle öğrenmişti. lokomotif'ten acı bir çığlık duyuldu ve yağmur şiddetini artırdı, koltuğunu yatırdı ve sağ kulağına takmadığı kulaklığıda taktıktan sonra dinlemeye başladı şehrin son notasını:

"...yola geri döndük yeniden
ve yldızlara bakacağız eskisi gibi
tekrardan arayaışlardayız,
okyanusunu aşağısında,
sadece su ve kum var,
ve okyanusla ellerimizi tutuşacağız
senelerden sonra..."

Read More

yalnızlığı kuralına göre oynamak

yalnızllığın çıkmaz sokağına sapan ilk kişi kabildir. dönemediği için onu hala konuşuyoruz belki de. yalnızlıkta bu yazı gibidir, inişli çıkışılı, gelgitli, kimi zaman birinci ağızdan, kimi zaman isyan eder şekilde, kimi zaman mahsun ve çekingen. sevgiyle aynı notalara sahiptir aslında, sadece notların durduğu yerler farklıdır. bunları bilip de yalnızlığın sesine kulak verenler kaybetmezler hiçbir zaman.

kendi sessizliğinizi dinlediğiniz zaman kalbiniz çift atar sanki, bir ritmi bile diğeri takip eder. hal böyleyken, insanın yalnız olması, yalnızlığı tercih etmesi zor. ama başarabilenlerdenseniz, doğaya karşı geliyorsunuz, tabuları yıkıyorsunuz. bu hayatta herkes ayakkabısının diğer eşini bulamayabiliyor, ya da bulduğu eş yarı yolda ayağına vurabiliyor, su alabiliyor, kötü günde sizi yarı yolda bırakabiliyor. risk almayı sevmemek korkaklık değildir. herkes kendini korumak için gelir hayata, yaşamak için çırpınır.

yalnızlık insanın kendini koruma mekanizmasıdır ve sanılanın aksine yalnız olmak kendini sevmek değildir. yalnız olmak, sizden üstün olan yaratıcıya özenmektir. başaramıyacağınızı bile bile girmektir o yola. kalabalıklar içinde kaybolmaktansa hiçkimseye şiirler yazmaktır kendinizin okuyabileceği. rüyasız uykular görmek ve dizlerinizi göğüsünüze çekerek uyanmaktır her sabah. osmanlıca bir kelimenin vurculuğuna alışmaktır, geldiğin dünyaya karşı alerjin olmasıdır. sokak, insanlar ve monotonluk hasta eder seni. ekmek almaya bile çıktığında dayanamaz olursun insanlara, küçük hayalleri gördükçe neden dışarı çıktığını sorgularsın çoğu zaman. kendi hiçliğinde dilenci olmak bile daha güzeldir.

yalnızlık karanlık bir sokak değil; ya da düşenin boğulduğu bir yere de benzemiyor. hayata giri gözlüklerle bakıyorsunuz. doğru ve yanlış, mutlak gerçeklikler olmuyor hiçbir zaman. gerçekliği sorgulamıyorsunuz, o da sizin varlığınızı sorgulamıyor. siz de yazdığınız kağıda düşen sigara külünü sorgulamıyorsunuz. eğer iyice sıkılırsanız bu hayattan, en yakın hastaneden ambulansı çağırıp iki yane uyku hapını atın, kaltığınızda size ilgi gösteren insanları not edin. bir hafta sonra aynı insanların size olan ilgisinin nasıl değiştiğine bakın, yalnızlığınızın kıymetini anlayın. tüm insanların iki yüzü vardır her zaman ve ölüme yakın olan insana gülen yüz gösterilir. yalnızlığı karanlık sokak gibi gösteren ve geveze söylevleriyle insanlrı kandıranlardan yalnızlık hakkını alacaktır.

ama yalnızken durduk yere birine aşık olmayı başaramazsın, yeltenmezsin bile, risk almamak yüzünden değildir, kendi yoğunluğunda birini bulamamaktır çoğu zaman sorun. seni kendine göre konumlandıran kişi senin hayatına ortak olmak ister, ama ruhlar birbirine uymaz hiçbir zaman. ruh ikizi diye birşey yoktur hayatta. içgüdüler farklıdır seven ve sevilen arasında. durumlar farklıdır. ve her aşkta razı olan ve elde eden vardır. aşkın bu doğası sizi iter çoğu zaman. yalnızlık ve aşkı birleştiren tek kural dünya kurulduğundan beri değişmemiştir: aşk iki kişilik yalnızlıktır.

Read More

ebruli hayaller ve kesif korkular

"...ve bu dünyanın sonunu asla düşünmez kimse
sûr'dan sonra başlayacak ikinci yaşamın heyecanını
ıskalanmayacak tek duyguyu
herkesin tek başına olduğu o meydanda..."

iki elimde de sigara kokusu var ve karşımda ebru sanatının en güzel örneklerinden biri olan bir tablo. yanımdaki kişi heyecanla anlatıyor bana nasıl yapıldığını ama ben hiç oralı değilim. öyle güzel ki sanki elifin kokusu geliyor içinden, yapım aşamasındaki sesleri duyuyorum, ince tahtanın sıvı üzerinde çıkardığı esintiyi hissediyorum. sonra da üzülüyorum; yek seferde tüm barutunu harcamış. neden sonra sigara açlığım ellerimin titremisine sebep oluyor, anlatanı sap gibi bırakıp dışarı çıkıyorum, daha dışarı çıkmadan sigarayı koyuyorum ağzıma, görevli bakıyor, dişlerimi gösteriyorum kafasının öne eğiyor.

en sonunda temiz hava, betonarme binalarına arasında olsak da, fabrikaların dumanları arasındaki bu kirli hava bile, içerideki gösteriş meraklılarının soludukları havadan daha iyi. annesinin kucağında bir çocuk gülümsüyor bana, şaşırıyorum ve acıyla gülümsemeyi unuttuğumu hatırlıyorum.annesinin o coçuğu avuttuğu gibi yalnızlığımı avutmak istiyorum; olmuyor, başaramıyorum. ansızın gelecek gibi hissediyorum ölüm, deliler gibi istiyorum onu, ani bir yağmur gibi ıslatsın beni, bir yıldırım kadar hızlı, hemen kaybolayım. ama korkum bu karmaşanın içinde ölümün beni bulamayacak olması. yağmur başlıyor çisil çisil, acaba ölüm meleği de inmiş midir yeryüzüne, diğer meleklerle beraber?

bir titreme geliyor ve yayılıyor tüm bedenime, sigaramdan son bir nefes çekip, kanalizasyon mazgalına doğru atıyorum, daha havadayken isbet eden bir yağmur damlası sonu oluyor sigaramın. keşke ölümde beni havadayken vursa, rüyasız bir uykunun ortasında kalk gidiyoruz dese, silinip gitse herşey, ruhum çekip giderken bu dünyadan israfil aleyhisselam üflese sur'a, yıkılsa tüm dünya ve beklesek yeniden dirilmeyi. güneşin tersten doğuşunu izlerken hayretle açılan gözlerdeki korkuyu görsem, herkesin yalnızlığın nasıl birşey olduğunu hissetse, insanlardan kaçmanın nedeni öğrense.

yalnızlığım kıyametim benim, ölüm kurtuluşum kimi zaman, aynadaki bir başka benin en kötü halinin iyisini seçip dışarı çıkmaktan sıkıldım artık. zamansız zamanlarda bozuk bir saat gibi iki defa doğruyu gösteriyorum. ağzımda sigara uykuya dalıp, saat tam 12 yi vurduğunda yanarak ölmek istiyorum, rüyasız bir gecede, sessiz gitmeliyim, anılarım geride kalmamalı. ve sevdiğim kadına yazdığım mektuplar, onlarda daha fazla yanmalı, külleri bile yanmalı... onun benden ayrıldığı gün kopan kıyametimin ikinci sur'u üflenmeli artık, ölümlülerle araya mesafeyi koyması bakımından.

uğruna canımı feda edecek birşeyim olsa verirdim şu an, hem onun iyiliği hem de kendi iyiliğim için. yalnızken bir işe yaramayan canım belki bir başkasnın işine yarar. arkadaşım arıyor ve gene hatırlayamıyorum ismini. sesinde bir kızgınlık var yine. benim suçum değil bu. amlamıyor.

ebruli hayallerim ve kesif korkularım vardı bir zamanlar, gerçekten yaşadığım zamanlar. ruhumun, etimden ve kanımdan ayrı gezmediği zamanlar geride kaldı, her türlü yalnızlık suç olmuş şimdi, beni de içeri aldılar, müebbet yatacağım.

"... birşey söylenmeli bu durumda
ama ne söylesek kelimeler yetersiz
ve kelimelerim kesik kalıyor
yalnızlık bile daha güzel
uyku gelse de gitsek kafdağının ardına..."

Read More

hey yıllar yenilmedim size hatalarım bile aynı

hayatınız rutinleştitiği zaman, ana rahmine dönme sendromu yaşarsınız mütemadiyen, değiştirmek isteyip de değiştiremediğiniz şeyler yüzünden. yaşadığınız herşey bir rüya olmalı diye düşündüğünüz zaman, gözlerinizi açtığınızda daima tutacak bir el arıyorsanız sizi, saracak ve kucaklayacak ama elinizi uzatacak haliniz bile yoksa, hatayı tekrar etmekten imtina etmezsiniz.

ama aynı hatayı tekrar etmek yenilmek değildir. orjnalliğini muhafaza etmektir bir yerde, globalleşen dünyanın yanlışları doğrudur size göre. değişip globalleşmek yerine, kendi özeliniz daha güzel gelir size. yanlış son derece göreceli bir kavramdır, doğruda öyle. insalarla bu kavramlarınız uyuşmadığı zaman yaftayı yemeniz işten bile değildir çoğu zaman, takmayın kafanıza. kendi doğrularını yaşamalı insan, kendi yanlışlarını yapmalı, gözleriyle gördüğü gerçeği yaşamalı, yanlış olduğunu bile bile sevebilmeli bazen.

ellerinizi uzattığınızda size uzatılan bir el olmuyor her zaman, o yüzden başkalarının doğruları yerine, kendi yanlışlarımı yaşarım. rüzgara karşı leblebi tozu yemekten zevk alırım üstüm batsa bile, inadına yuvarlak camlı gözlük tercih ederim itici olduğu için, zehirlese bile vazgeçmem sigaramdan ve acıtacığını bile bile ah muhsin ünlü okurum. en sert melodileri ninni yerine dinlerim, sabah kalktığımda ilk elime geçenleri geçiririm üzerime, saçlarımı yapmam hiçbir zaman ve şadırvanı olmayan camileri sevemem bir türlü.

isyankar olmak ya da serseri olmak değil amacım, ya da aykırı kişilik olmak. ısrar edilen yanlışlar şekillendirir insanın kişiliğini çoğu zaman, ama o yanlışların yanlış olduğu bile kesin değilken, kendi doğru ve yanlışlarına göre yaşamak mantıklı geliyor bana.

Read More

yarının bugünden ve hatta dünden farkının olmaması

akşamın altısında eser miktarda karbon monoksit soluyarak uyandım odamda, rutinliğin zehirlediği yaşantımda, yorganı kaldırmaya bile cüret edemedim, telefonuma uzanırken. ayrıldığım, kırgın olduğum birinden gelen üç satırlıkmesajı okumadım; rtinliğim bozulmasın diye, gözlerimi tekrara kapadım, odanın içindeki baskın hava dayanılcak gibi değildi, kalktım bir duş aldım, soğuk suyla, en sert parçayı açtım arşivimden, bir bardak sade kahveyle uyanışımı tamamladım.

"yalnız mısın sende, sensiz gecelerde, hiç düşündün mü, naparım diye..."

facebook'ta, twitter'da, sözlükte, friendfeedde ve forumda hesaplarımın hepsini açarak yalnızlığımı tamamladım. ama üç satırlık mesajını okumadım, kim ne demiş hakkımda, ne yazılmış, gene kim kimi kesmiş, kavga var mı, bir arkadaşım bir kıza abayı yakmış filan fıstık. anlayacağın bir nane yok. yazacak güzel bir konu bulmak için ilhamımı araken, arşivden soft bir parça geliyor, sigaramı yakıyorum, cereyan var odanın içinde, duman dışarı direk çıkış yapıyor, belki de bu yüzden düşüncelerimi toplayamıyorum, akıp giden hava düşüncelerimi de götürüyor. kalkıp ccamı sertçe kapattım. karşı camdan bakan teyze sert bir bakış fırlattı bana, cevaben perdeyi çektim.

rutinliğimi kaybetmemeye niyetliydim, üçüncünün ardından beşincisini ardından dördüncüsünü yaktım sigaramın, aşık olmak için henüz çok gençtim, bunu 21 yaşında anlamak ise tek kelimeyle talihsizlikti. son derece iyi yalancılardan son derece iyi yazarlar oluyordu her zaman, yaşamadıklarını anlatmak herkesin harcı değildi çünkü ve hiç kimse onlara kızmıyordu yalanlarından dolayı...

"korktum aramaktan, başkası çıkar diye..."

odamın kapısı sessizce açıldı, çok da umrumda değildi kimin geldiği, bişey alıp çıkacaktı mutlaka, en azından öyle düşünüyordum, bana baktıktan sonra yüzünde bir iğrenme ifadesi belirdi. tek başına masanın yedide beşini kaplıyordum, dağınıklık dizboyuydu, bir köşede cd le, bir köşede eşyalar, ütülenecekler filan, tek düzenli olan şey bilgisayarımın masaüstüydü.

- biraz kendini topla, aa mesaj gelmiş okuyorum...

hayır diye bağırdım içimden, okuma diye bağırdım ama zaman öyle bir yavaşladı ki, sesim o yavaşlıkta yavşakça kayboldu. gecelere ve yalnızlığıma dahi küsüp kendimi yaşadığım onca günden sonra, benliğimden taşmama çok ama çok kalmışken yapılmış bir suikastti bu bana. elim uzanırken telefona, arkadaşın telefonun üzerindeki tuşlara basma sesleri kulağıma kadar geliyordu, vaktim giderek azalıyordu ama elim yetişmiyordu, yoksa uzatmıyormuydum hatırlamıyorum,

"istabulda boğazdayım, sessiz ve sensizim, eşyalarını almaya gelme lütfen, anıların yanımda kalsın hep, görünce ara..."

rutinliğimin bittiği, tek kabimin çok rahat attıpı o günler geride kalmıştı o andan sonra, arkadaşım arkasını dönüp çıkarken, dökülen saçlarıma bakıyordum. olanlar oldu, bugünlere geldim:

üç satır; deli gibi seven birisi için "bitmek" veya "bitirilmek"tir.

Read More

üç ayaklı köpek

sokaklarda, köşe başlarında her zaman gördüğüm, ritimsiz ayak seslerinin sahipleri, belkide hayatı en iyi şekilde anlatan. hepimiz hayatımızdan birşeyler eksildiğinde yarım kalırız, sadece bu dış görünüşümüze yansımaz bizim. o zaman bizim ayaklarımıza yere vurduğumuzda çıkan afazik ses, ritimsizleşir farketmeyiz çoğu zaman. onun suçu değildir vücudundaki birşeylerin eksikliği, bizim de değil. kaybetmeyi ve terkedilmeyi, eksik kalmayı biz seçmeyiz. ritimsizilik her insanda farklıdır, her insanın eksikliği farklı ve her insan diğerinden daha orjinal bu yüzden.

yaralı olduğumuz ya da eksik olduğumuz için yalnız olmayız, ritimsizliğimizin ritmine ayak uyduracak insan bulmak zordur. ve çoğu insan o yüzden yalnızlığı sever, yalnızlık ritimsizliğe bile ayak uyduracak bir katalizör çünkü.

sokak çoçukları eksik olmayı kendileri seçmediler, terkedilen binlerce insan da aynı şekilde. bir yerlerde tek başımıza bırakılmış olmamız yalnız olduğumuz manasına gelmez. aksine herkese ayak uyduran sokağın ritmini oluşturan ritimsiz sesler ve ruhlar hepimizin ortak paydası. ve biryerden gittiğinizde sizin sesinizin oradan gitmesi için uzun zamanlar gerekir, gittiğiniz şehirde bıraktığınız izler çabuk kaybolmadığı için unutmazsınız arnavut kaldırımları.

aşağıda firewater'ın golden hour albümünden çevirdiğim three legged dog şarkısının sözleri var. şiirler ait olduğu dilden koparılınca sönük kalıyorlar ve üç ayaklı köpekler gibi oluyorlar. aşağıdaki çeviride de hissedeceksiniz bunu. biraz tınısız olması bu yüzdendir. sağlıcakla kalın.

bazıları yaralı olduğum için yalnız olduğumu düşünüyor
ama ışıkların kapalı olması evde olmadığın manasına gelmez,
ve hiç yalnız yürümediğin için deli derler sana
sadece üç ayaklı bir köpeğim oysa koşan...

ve insanlar isimlerini hatırlayamadığım için vefasız diyorlar bana
ama bütün isimler ve yerler aynı başlıyor,
ve senin bu tür oyunlar için yeterli vaktin yok,
sadece üç ayaklı bir köpek olduğunda koşan...

Belki güzel görünmeyebilirim ama gecenin katiliyim,
ve ısırmamın havlamamdan daha iyi bilirsin kız,
o yüzden gece bir arakdaşa ihtiyacın olursa beni parkta bulamadığında,
ben üç ayaklı koşan bir köpeğim unutma...

söylediğini babamın tembellik yüzünden kariyer sahibi olmadığımı
ve annem çılgın olduğumu düşünüyor, ve kardeşim kaçık olduğumu
basit düşününce hiç bir fikrin olmaması ondan,
sadece üç ayaklı bir köpeğim koşan...

üzerime engeller yıkılmadan düşmüştüm oysa ben
ve kahrolası bir yalnızım, düşmalarımı arkadaş olarak sayarken,
ve her gün kendi kuyruğumu kovalayıp, nasıl sonlacağına bakarım
bu koşan üç ayaklı köpek için..

ve hala hayatı tamamlayacak birşeyler arıyorum,
sokakta yaşarken sevimli olmaya değmez,
bazen iyi çocuk oluyorum biri bana et fırlattığında,
sadece üç ayaklı bir köpeğim koşan, oysa...

Read More

lafı üzerine alınmak,
sahiplenmek değil,
cool benim zira,
sizi tanımam...

Read More

karanfil tadında sevmek

aylar sonra yaktığım ilk sigarada farkettim seni özlediğimi, soğuk bir bir bıçak gibi yüzümü keserken. dumanların içinde hayalini aradım, son bir umutla... umut ve amat aynı kökten geliyor, birisi sıcak, geleceğe güzel bakmamı sağlarken, amat ölüm demek, yok olmak demek...

emilio santos gibi öldürdüm hayallerimi senin için, sayısı önemli değil. ilk defa bir hayalini öldürdüğünde, kendi ellerinle, her tarafın uyuşuyor, küçükken olduğun o çocuğu kaybettiğini anlıyorsun. ikinci defa bir hayalini kendi ellerinle yıktığın zaman sadece bir burukluk oluyor, unutuyorsun ama zaman alıyor. üçüncü defa hayalini öldürdüğünde hiç bir şey hissetmiyorsun, sıfır duygu yoğunluğunda yaşadığın hayatında bir değişiklik olmuyor, umrunda da olmuyor.

işte amat'ı hissetmek, yokoluşu hissetmek böyle birşey. karanfil gibi temizlerken ve dindirirken acılarını, bir burukluk bırakıyor ağzında...

protege moi diyor placebo, sözlerini anlamıyorum ama duygular aynı, her çalan nağmede istediğimden beni koru diyorsun. giderken bağıramadım, konuşamadım bile arkandan, pişman değilim, arkanı döndüğünde, rüzgarın taşıdığı kokunu bugün bile hissediyorum, karanfil bile bastıramıyor kokunu. ben kimim? kulsun sen diyor derinlerden bir ses, biri seni yönetmeden bir hiçsin diyor, kaçıyorum ama uzaklaşamıyorum o sesden, ses yankılanıyor büyüyor, göz bebeklerim büyüyor, boşluk büyüyor, ağzımda karanfil kokusu...

gölgesinden korkan bir insan oldum, her geçen saniyede önümde büyüyen sorunlarla, korkularımla yüzleşmekte geç kaldım, onlar beni esir aldı. martılara simit atmaktan başka bir zevkim kalmadı, bir arnavut kaldırımlarda yürürken ayakkabımının çıkardığı ses. tak tak tak... gel desen şimdi, seni arnavut kaldırımlara tercih ederim, en azından onlardan tepki alıyorum, ayağımın vuruşuna ritim katıyorlar, sen bir kere yapamamışken bunu...

ağzımda karanfil kokusu, bir çingenenin ellerinde çiçekler, boğaza salınmış oltalar, simitin sıcacık kokusu...

Read More

dozunda hayal kurmak

hayatım boyunca katı gerçekliklerle bezenmiş bir hayat yaşamadım, hayalperest de olmadım, olamadım belki, sürrealizm hiç bir zaman iyi gelmedi bana, reazlizm de öyle. hayatım boyunca arafta kaldım.

dozunda hayal kurdum hep, gerçekleştirebilceklerimi hayal ettim, fahişeye aşk yaşamak gibi bir cesaretim olmadı hiç, ortalama bir insandan daha iyi yazarım ama. her yazma iddiası olan, biraz narsistlik barındırır, yazabilen ise daha fazla. ve en güzel üç noktalar, şairlerin dizelerinde olanlardır, onlar bile devamını getiremezken, benim haddime değil o üç noktadan ötesini yazmak...

yan flüt çalabilenlere imrendim hep, gitardan ötesine gidemedim çünkü, yalan söylememiş bir insan değilim, ama cahit zarifoğlu'nu yaşarken okuyamamak çok koyuyor bana, 10 sene önce dünyaya gelip, şimdi ölmek isterdim, sırf cahit zarifoğlu için.

hiç bir zaman bir şairi örnek almadım, üç noktayı doğru yere koyacak basireti hala görmüyorum çünkü. bir şairi örnek almak, sürrealistliğin dorukları gibi geliyor bana, yenilgiyi baştan kabullenmek gibi, ama örnek almak başka, cahit zariofoğlu büyük adam çünkü.

arafta kalan bir yazı oldu, ne isaya ne musaya yaranan, okuyan için belki hiçbir duygu uyandırmayan, güne ortasından giriş yapan, belki bir kenarda çüreyecek bir yazı oldu bu, annesinin rızasını almadan askere giden ve şehit olan askerin duygularını yaşıyorum şu an.

arafta kalmak, seveni sevememek, sevileni tarafından sevilmemek. tüm sevenlerimden özür dilerim, tüm sevdiklerim için teşekkür ederim allah'a...

cahit zarifoğlu için severim şiiri, eğer mezarı başında ağlayacağım bir adam varsa babam ya da annem olmaycak, ya da sevdiğim değil, zarifoğlu olacak o kişi, beni ne kadar umursar bilinmez...

Read More